Panicz Victoriusz jest małą kurewką

Miałem pisać o swoim życiu, a więc opiszę mój dzisiejszy wieczór/noc. Sporo powiem o sobie- uprzedzam, lepiej ściągnijcie bluzy, bluzki, T-shirty czy co tam macie, bo będzie gorąco ^^

Zerwałem z dziewczyną, z którą byłem w związku na odległość. A. to fajna laska. Dobrze się dogadujemy, ale nie czuję do niej takiej chemii jaką darzę D. Żeby ktoś nie pomyślał, że ja tu jakieś zdrady i Sodomy Gomory, sprostuję- jestem poliamorystą i wchodzę w związki z więcej niż 1 osobą za przyzwoleniem wszystkich stron.
To była pierwsza osoba z którą zerwałem. Szczerze? Jestem rozczarowany. Zawsze mówiła że żyć beze mnie nie może, zabiłaby się gdybym ją zostawił, ale zerwanie przyjęła względnie dobrze. Z początku było ostro, mówienie mi co o mnie sądzi, później później chyba alkohol bardziej uderzył jej do głowy, bo wygłupialiśmy się (na trzeźwo zachowuję się gorzej niż ona pijana, omg) i zostałem poczęstowany starym, ale jarym tekstem "zostańmy przyjaciółmi".

A. zanim się pogodziliśmy ni z dupy ni z pietruchy wyjechała z tekstem, że D. mnie zostawi i jeszcze zobaczę, bo "tak to jest w tym wieku". Zarzucała mu że może się mną bawić, wykorzystywać i skąd mam w ogóle pewność, że mnie kocha. Oczywiście nie mam pewności- nic w życiu nie jest pewne, ale to nie oznacza że mamy nikomu nie ufać. Przynajmiej ja wychodzę z takiego założenia. Stwierdziła, iż D. nie mówi mi prawdy i mówił W. (mojej byłej z którą A. są bff), że brzydzi się moim szmaceniem się. Zażądałem dowodów. Trochę zajęło jej wysyłanie screena, bo widziała potrójnie i nic nie dało się z nią dogadać.

W tym czasie więc napisałem do W., mojej transseksualnej eks dziewczyny (ta informacja o płci będzie potrzebna w ogarnięciu dalszej części). Po prostu wypaliłem do niej z prośbą, żeby powiedziała co D. jej mówił. Twierdziła, że nic i wcale nie gadali, no i dlaczego on miałby mnie okłamywać. Cała rozmowa nie należała do najprzyjemniejszych- aluzje jakim to kłamcą nie jestem, skrzywdziłem ją i tym podobne. Skończyło się na wyzywaniu mnie od "małych kurewek", "ohydnych, bezwstydnych dziwek" oraz na powiedzeniu mi, że mam "jej ssać fiuta, albo lepiej- ssać pierwszemu lepszemu samcowi z ulicy".

A. w upojeniu alkoholowym udało się wysłać mi pośredni dowód zbrodni- rozmowę w której W. pisze do A., że opieprzyła D. że jest szmatą, skoro pozwala własnemu chłopakowi robić takie rzeczy. Wiem o tej rozmowie od D., ale ponoć ją olał. Według tamtej konwersacji D. miał jakoby zwierzać się W., że jest bezsilny i wie, że kiedy ustępuje robi mi krzywdę, ale jak nie ustępuje czuję się szczuty i odrzucony.
Kiedy przeczytałem tego screena zalała mnie fala rozpaczy, uczucie jakby świat mi się zawalił. Trwało to dosłownie 5 sekund, bo tak ucieszyłem się że czuję tak silną emocję, że się ucieszyłem hahaha. Fala rozpaczy w ułamek sekundy przeszła w tsunami euforii, by teraz opaść i wynieść mnie na spokojne morze obojętności.

Nie skonfrontuję tego screena z D., mowy nie ma. Jeśli bym to zrobił musiałbym zarazem odbyć poważną rozmowę na moje tematy, a on zażyczyłby sobie przestania czegoś, czego ja nie chcę przestać robić. W dodatku nie chodzi tylko o to. Doskonale zdaję sobie sprawę, że D. mimo iż pozornie akceptuje moje odchyły od norm żywieniowych martwi się- nic dziwnego zresztą, skoro sam miał zaburzenia odżywiania.
Wolę żyć w świecie iluzji. Jestem z tych nielicznych osób które na pytanie "co lepsze: słodkie kłamstwo czy gorzka prawda?" odpowiedzą bez wachania 'słodkie kłamstwo'. Tak jak jest teraz jest idealnie, nie lubię kiedy ktoś się o mnie troszczy. To mega irytujące.
Naturalnie, w moim egocentryzmie myślę również o D. Nie chcę by się martwił, ale rozmowa gówno da, jedynie podsyci jego nerwy. On musi to zaakceptować skoro mnie kocha. Nie chodzi o to, że brak mi samokrytyki, po prostu nie widzę nic niewłaściwego w swoim postępowaniu. Kiedy kocham kogoś akceptuję go całego i nie chcę zmieniać ukochanej osoby, bo jest dla mnie idealna. Chcę dostać to samo. Czy oczekuję za wiele?

*Wybaczcie za to, że musicie się domyślać o co chodzi z "tym", jestem zbyt delikatny by mówić o takich rzeczach wprost